| | Hier kun je teruglezen wat anderen hebben ervaren bij één van de Arctiviteiten, of je bericht plaatsen als je over een eigen Arctiviteit iets wilt delen.
|
|
12/12
Na een enorm lange aanloop, uitstelgedrag en uiteindelijk me enorm 'goed' voorbereid te hebben vond ik het gisteren de juiste dag om het labyrint te lopen bij Marlies. Ondanks de enorm slechte weersvoorspelling was het zonnig, droog en scheen er bijna een magisch licht op het labyrint, zo prachtig naast het huis in het bos. Alleen dat al voelde fijn.
Ondanks mijn verwachtingen, voorbereiding en het liever helemaal niet verliezen van enige controle verliep het helemaal anders. Zo mooi anders. Zo goed anders. Een dag van veel emotie, overweldigende moeheid, zwaarte en onbeschrijfelijke lichtheid. En al die tijd is Marlies daar, ze weet, ze voelt, ze ziet, ze deelt en biedt dat wat nodig is om je in je eigen kracht te laten zijn en komen. Het labyrint lopen was mijn afsluiting. Van de dag, van mijn zwaarte. Met prachtige muziek op liep ik alleen en dat was goed. Alleen in mijn eigen wereld voelde ik me met het naar binnen lopen, als een klein meisje, als een Alice in Wonderland, nieuwsgierig, spannend, met sprookjesachtige muziek, in een sprookjesachtige omgeving, een sprookjesachtig pad. In het midden heb ik heel lang vastgehouden wat ik wilde achterlaten, diep gekoesterd, gevoeld, gestreeld ondanks dat het steeds kouder en zwaarder voelde. Uiteindelijk kon ik het neerleggen, uitademen en weggaan. Op mijn terugweg naar buiten voelde ik me vrij, vrolijk, uitbundig, sterk en had een enorme drang om met mijn armen alle kanten op te zwaaien alsof ik kon vliegen.Los.Vrij.Blij!
Dank je wel lieve Marlies. Je puurheid, rust, uitstraling en jouw Zijn daar waar het precies nodig is, is hartverwarmend! |
|
|
Loop dit Labyrint bij Marlies. Met iemand die je goed kent, voegt mijns inziens veel toe.
Door het labyrint lopen gaf mij de mogelijkheid te ervaren wat ik zelf wou doen. Mijn eerste gedachte was; wat zal dat dan toevoegen, de welbekende spiraal die eeuwenoud is. Dit oordeel van me verdween bij het zien lopen van een collega en bij het zelf naar binnengaan van het labyrint. Geweldig die stenen en het smalle pad, midden tussen de bomen...
Tijdens de weg naar het midden, vielen mijn ogen dicht en armen wijd open. Alsof ik de koordanser was. Ik heb geprobeerd het lichaam zijn werk te laten doen, en dat is me aardig gelukt. Aan het einde vroeg Marlies mij of ik wou horen van haar wat zij er van vond en dacht. Ik kreeg de tijd om mijn eigen antwoord te horen. En mijn antwoord was nee, wat voor mij belangrijk is. Ik heb het als lastig ervaren nee te zeggen, vooral tegen iemand die ik waardeer.
Het Labyrint was voor mij een mogelijkheid te ontdekken wat mijn eigen lichaam te vertellen heeft en waar het heen wil. Ik heb dit altijd geweten alleen ben me er nooit zodanig bewust van geweest. Iets waar anderen mij moeilijk bij kunnen helpen, dacht ik. Ieders lichaam is immers uniek. Mis gedacht... Marlies voelt in de ander heel sterk wat nodig is, alleen doet er niet direct wat mee. Daarmee geeft ze de weg vrij aan de ander en de tijd om het zelf te ontdekken.
Dank Marlies dat ik, met jullie aanwezigheid, het ook alleen kon ervaren.
De tijd die je me biedt heb ik als enorm waardevol ervaren. |
|
|
Iedere keer weer een stapje. Meer vertrouwen, kracht en rust. Dat je met ononderbroken schrijven het thema van wat er speelt naar boven kunt halen, wist ik. Ik had alleen niet verwacht dat dit blijkbaar zo makkelijk ging. Al die dingen die in me leven. Marlies komt door middel van een paar doordachte vragen zo bij de kern. Het raakte me.
Ik vond het enerzijds allemaal heel spannend. Aan de andere kant was het warm, liefdevol en treffend.
Op dit moment in mijn leven komt dit. En het is net alsof ik door het meemaken van zoiets bijzonders als deze middag, de toevalligheden en aanwijzingen iedere keer weer cadeautjes krijg in mijn leven en weer een stapje verder mag gaan.
Hartstikke bedankt lieve Marlies!
Annet |
|
|
Het is weg
en er geweest
achtergelaten
weggestroomd
in het centrum
verwaterd
Een spiegeling
een rimpeling
In balans en stabiel geworden
Van weg gegaan
Mooi, rustig en liefdevol
Het is klaar
Het was goed
Dit is beter
Nog een stukje dichterbij mijn doel, vol dankbaarheid voor alles wat is geweest, het was nodig hier te komen. Het midden van het labyrint en daarna weer terug naar iets nieuws of eigenlijk het vertrouwde wat er altijd ook al was, nu weer helder en in beeld. Meer in contact met mezelf met geweldige begeleiding van Marlies. Ik heb het lopen van het labyrint en ook de voorbereiding en de evaluatie ervaren als iets heel waardevols.
Dankjewel lieve Marlies |
|
|
Labyrint
Een stille tocht
terug
in mijzelf
Alles is vertrouwd
eigen
op mijn weg
naar binnen
Iedere stap
iedere beweging
heeft zijn doel
In deze rust
kom ik terug
bij mezelf
Ik vind het antwoord
waarvan ik niet wist
dat ik het had
Met deze parel
keer ik lichtvoetig
terug
in de realiteit
Het voelt als de geboorte
van een belofte
die diep in mij
groeien mag
Lieve Marlies,
Dank je wel! |
|
|
Labyrint
Op bezoek in Norg liet Marlies mij het Labyrint zien achter in de tuin. Ik had al eerder over het Labyrint gehoord via Twitter, en deze maand stond er een artikel in de Happinez. Het leek mij ook wel wat om een Labyrint te lopen, maar had eigenlijk geen idee wat dat inhield. Toen ik zei dat ik ook het Labyrint wilde lopen dacht ik eigenlijk dat ik het ‘alleen even zou lopen’ en verder had ik geen idee.
Tijdens een wandeling begon Marlies vragen te stellen over welk thema of vraagstuk er op dit moment in mijn leven aan de orde was. Ik kwam er op uit dat ik bezig ben om meer contact te maken met mijn innerlijk, maar dat dat niet heel makkelijk ging. Iets hield me tegen. Wat dat ‘iets’ precies was, was nog onduidelijk. Daarnaast zochten we een aantal dingen die mij konden steunen om meer naar binnen te gaan, naar mijn innerlijk. Het ‘iets’ en de steun werden door Marlies en mij gesymboliseerd en daarmee ging ik naar het Labyrint.
Ik moet zeggen dat ik zelf dacht dat het lopen van een Labyrint echt puur en alleen symbolisch was en dat er dus niet daadwerkelijk iets zou gebeuren. Dat bleek toch anders.
De steunsymbolen die ik had verzameld legde ik naast het Labyrint. Deze zouden me helpen tijdens mijn weg door het Labyrint. Nadat ik me had gefocust op het thema en van Marlies het ‘iets’ in mijn handen had gekregen ging ik het Labyrint in. Het ‘iets’ zou ik achterlaten in het midden van het Labyrint.
Na twee stappen werd ik al overweldigd door verdriet, angst en de daarbij behorende tranen. ‘Wat gebeurt hier?’ vroeg ik me af. Na een korte pauze liep ik verder maar ik merkte dat het heel moeizaam ging. Ik was bang om te verdwalen, verkeerd te lopen, verkeerd uit te komen etc. Struikelend over de stenen en na elk rondje een rustpauze kwam ik in het midden aan. Daar voelde ik me rustig maar ook een beetje angstig. Het was me inmiddels helemaal duidelijk waar dat ‘iets’ in mijn handen voor stond, en dat raakte me diep. Het was toch echt de bedoeling dat ik dit ging achterlaten in het Labyrint…. Ik nam mijn tijd en legde het uiteindelijk neer. Het voelde als een afscheid, niet fijn, maar wel nodig.
Toen ik terugliep voelde ik me kinderlijk blij, opgelucht en alles leek lichter (terwijl de zon al bijna onder was). Ik kon de weg makkelijk terug vinden, was niet bang en struikelde niet. In no time stond ik weer buiten het Labyrint. Bijna te snel. Een beetje overdonderd stond ik aan het eind van het Labyrint… Wat een ervaring!
|
|
|
Labyrint
De reis in de bus naar Norg is net zo bizar als de reden waarom ik de reis maak.
Hoe dichter ik mijn plek van bestemming nader, hoe meer ik overspoeld word door herinneringen. Herinneringen uit mijn jonge jeugdjaren in de bossen, zwervend, dromend.
Elke kilometer dichter bij mijn doel trekt een register aan beelden open, ik laat mij er verheugd in verdwijnen. Ik zou niet weten hoe ik dit een halt toe moet roepen, zou niet weten waarom. Zo ook de reden waarom ik hier kom. Eigenlijk is er niet eens echt een reden.
Ik heb een stuk over een labyrint gelezen in een tijdschrift en dat laat me niet meer los. Wekenlang zoek ik van alles op over het verschijnsel en je weet hoe dat gaat als je je ergens op concentreert..het vind jou. Via twitter vinden Marlies en ik elkaar. Vrij snel ontdek ik via haar site dat zij een labyrint weet in de bossen van Norg. De ontmoeting die daaruit volgt is bijna vanzelfsprekend. Dat Marlies het labyrint zelf heeft gebouwd in haar tuin besef ik pas ter plekke. Nadat we een omweg hebben gemaakt door memory lane. Langs het huis waar ik met mijn familie zoveel zomers door heb gebracht. Langs het ven waar mijn grootvader mij attent maakte op een ree, dat daar elke avond kwam drinken. Het was ons geheim. Een geheim dat ik niet kon bewaren, zo opgewonden was ik erover. Vanaf het ven wijs ik Marlies lachend op het huis waar ik als kind vaak dromerig rond hing, overtuigd van het feit dat dit bouwseltje wel bewoond zou worden door een sneeuwitjesachtige toverfee, met een stuk of tig kabouters en vast nog wel wat magische dieren. Lachend vertelt Marlies dat het haar woonplek is.
Deze stralende open vrouw woont in mijn meisjesdroom. Dit verheft deze koude decemberochtend tot een magisch moment.
Hoeveel energie vind je binnen de kringen van stenen. Ik blijf hangen tussen nieuwsgierigheid en fascinatie en toch ook wel (eerlijk is eerlijk) ongeloof en verzet. Maar net nieuwsgierig genoeg om het aan te gaan, om het te ervaren. Marlies moedigt mij aan om iets mee te nemen in het labyrint om achter te laten, als symbool voor een persoonlijke last die ik met me mee draag.
Het moment dat ik in de eerste buitenste cirkel stap gebeurt er iets eigenaardigs, ik voel een zwaarte, een sensatie als in water lopen. Ook mis ik ineens de wereld om mij heen. Dat laatste is zo verholpen als ik de oortjes met meditatieve muziek van mijn oren weghaal. Ik waad moeizaam naar de kern van het labyrint vooral gehinderd door een bepaalde steen en het stuk hout dat in mijn armen het gewicht van “teveel” aan lijkt te nemen. In de kern aangekomen ben ik duizelig en heb ik onverwachts moeite met het loslaten van het gewicht. Dat is toch wel kwestie bij mij..loslaten. Ik voel me heel sloom als ik het gewicht loos en heb puddingbenen..tsssss daar sta ik dan, de nuchtere Groningse stadsmeid haaa.
Het moment dat ik de ballast kwijt ben omgeeft het bos mij vol geur en leven. Ik kan alle vogels voelen, zoals ik dat als kind kon ervaren. De weg uit het spiraallabyrint is licht en gemakkelijk ik stuiter de kring door voor mijn idee, er is steeds een roodborstje in mijn omgeving, ik hoor het dier “tikken”. Boven mij roept een specht, ik sta stil en kijk net zo lang tot ik hem ontdek. Dan wandel ik het warme huis weer binnen. Marlies heeft een heerlijke lunch. Ik houd de rest van de dag een gevoel van gewichtsloosheid en een glimlach om mijn mond.
Marlies je bent voor altijd een soort van bosengel in je huis vol liefde en je tuin vol mooie vogels. Je kon er niet echt iets aan doen dat deze dag bij voorbaat al een beleving was en toch maakte je het nog specialer. Ik ben zo licht als een veertje bij jou vandaan gekomen, een herinnering om voor altijd te koesteren. Dankjewel.
Roxanne |
|
|
dinsdag 10 november 2009
Labyrinth lopen
Vanmiddag heb ik voor het eerst in mijn leven een labyrinth gelopen. De halve middag heb ik met de toekomst onder de arm gelopen. Marlies Zijlstra heeft het labyrinth gelegd bij haar huis, midden in het bos!
Rond enen kwam ik aan en kreeg ik eerst een heerlijke bak koffie en versgebakken brood. Marlies vertelde wat over het ontstaan van een labyrinth en de mogelijkheden die het biedt. Ik kon uit twee manieren kiezen: vooraf focussen op een thema of gewoon het labyrinth ingaan en ervaren. Als beginner is het leuk om te focussen op een thema. Voordat we begonnen liet Marlies me het labyrinth zien omdat ik echt géén idee had. Midden in het bos lag een práchtig bouwsel van mooie grote, groffe stenen. Maar ik kon me niet voorstellen dat ik ervaringen zou hebben bij het lopen.
Bij het focussen kwamen we uit op iets met toekomst, overgang en lol. Voor mezelf heel helder maar ik kies ervoor om niet alle details hier te delen. Vervolgens kreeg ik een dikke trui, regenjas, lekker wollen sjaal en een Ipod met meditatiemuziek, de laarzen aan (het regende namelijk)en naar buiten. En met mijn toekomst onder de arm het labyrinth in. Vanaf dit moment wist mijn lichaam, mijn benen, mijn hoofd wat er stond te gebeuren. Heel bijzonder! (En ondertussen zo herkenbaar van het opstellingenwerk.) Onderweg gebeuren er geen wonderen maar het is een intense ervaring, in contact met de natuur en in contact met jezelf.
Dit is een echte aanrader! Ga naar Marlies en loop een labyrinth |
|
|
op 3 november werd ik uitgenodigd om een labyrint te lopen
ons gesprek vooraf, bracht al mooie inzichten, door steeds dichterbij te kijken waar gaat het nu voor mij echt om
het gaat voor mij om vanuit mijn liefdevolle kracht te leven
de weg naar binnen was lang, zwaar en vermoeiend en zo herkenbaar…….
in het midden aangekomen kon ik eindelijk mijn last afleggen.......
kon ik ademhalen.......
de weg terug was ruimt, licht en veel te kort…….
ik ontdekte dat als ik te ver vooruit keek, ik mijn pad niet meer kon (over)zien, kleine stappen zetten, dat is waar het voor mij omgaat. die zijn te overzien en makkelijker te maken. dan zit er beweging in en brengen mijn voeten daar waar ik ben
na een volgende stap kan het er ineens heel anders uit zien.......
alles wat ik nodig hebt ligt vlak voor mij en binnen handbereik
ik ontdekte ook dat als ik de verbinding met de aarde kwijt was ik ook de voor mij belangrijke verbinding met "boven" kwijt was.......
mijn pad ontstaat door erop te lopen (oosterse wijsheid). ik ben heel benieuwd waar het pad me verder zal brengen en welke mooie ontmoetingen daarop zullen volgen
ik kijk nu dichter bij dat geeft ruimte en energie.......
|
|
|
dag maddy en marlies,
ik voel de oogst van onze tijd samen nog duidelijk in mijn hele wezen. ik ben energiek (na de dip van de reis), creatief. ik ben gewoon heel tevreden met mezelf. nou ben ik dat over het algemeen wel, maar dat is versterkt.
van jullie persoonlijk wil ik zeggen.
marlies, ik heb jou als heel transparant en daardoor krachtig ervaren; als een rots in de branding op momenten dat ik het spoor bijster was. je was aanwezig, in alle rust, stelde een vraag, gaf iets terug, gaf jouw visie of een tip - alles in vrijheid, dwz ik voelde me vrij om met je mee te gaan of het naast me neer te leggen. je hebt me gezien in sterke en kwetsbare momenten.
oh ja, en ik genoot van de manier waarop jij het positieve van iets ziet. bijvoorbeeld toen ik zei bij het filmpje van mij in het labyrinth dat ik wel erg lang stil stond zei jij zo iets als: 'prachtig hoe jij de tijd nam en hoe zorgvuldig je de steen neerlegde.'
maddy,
ik heb genoten van de vanzelfsprekendheid waarmee je van alles voor mij en de anderen deed. het was meer dan vanzelfsprekend. je zei bijvoorbeeld dat je het leuk vond om mij van een verder liggend station op te halen, omdat je graag in de auto zit en omdat je willem tegenkwam en tijd had met hem te praten.
toen je met me mee liep om me de weg naar het dorp te wijzen, leek het alsof je zelf ook even het hek kwijt was. het is zo'n welkom en zo voorkomend (opdat ik maar niet denk dat ik stom of lastig ben), dat ik bijna niet kan geloven dat je het echt meent.
fred was op een vergelijkbare manier dienstbaar. wat moeten jullie veel van mensen houden!!
verder zie ik je kwaliteiten in het coachen en helder maken wat er speelt, ook je creativiteit in het onderzoeken van mogelijkheden.
en nog meer, wat ik nu even niet helder heb en dus geen woorden voor heb.
ik heb mijn waaier geplastificeerd en al aan verschillende mensen laten zien.
geniet van dit moment, een knuffel voor jullie beide, justine
|
|
|
| | |
